LindaDieLinda

Mijn collega Linda werkte afgelopen woensdag voor het laatst. Ze start een eigen bedrijfje in het opknappen van meubels. Op haar een na laatste dag heb ik haar op de foto gezet voor het nageslacht (en nu heb ik in oktober toch nog een blog geschreven).

Suicidal Taxi en de groothoeklens

De rockende Jane, Melanie en Denise (en de begrafenisauto Greata) van Suicidal Taxi hebben mij gevraagd om hun biografiefoto's te maken. Ik heb mij gisteren in diverse lenige posities gemanoeuvreerd onder de Van Brienoordbrug (de vage zakdoekjes met onbekende inhoud op de grond, enigszins onwijkend). Dit genre fotografie vind ik geweldig om te doen en ik ben dan ook lekker los gegaan. De bandnaam 'Suicidal Taxi' heeft ook nog eens heel inspirerend gewerkt voor het thema van de shoot.

Momenteel ben ik aan het sparen voor een wat serieuzere camera dan mijn Canon 350d. Eergisteren heb ik alvast een peperdure groothoeklens aangeschaft (Canon EF 16-35 mm f/2.8). Deze heb ik natuurlijk gelijk op mijn oude vertrouwde cameraatje geschroefd. Ik ben er zo blij mee, dat ik gisteren alleen met deze lens heb gefotografeerd. Het gevolg is een stoere, rauwe, industriële fotoserie van drie bloedmooie rocksterren.







Klik hier voor meer foto's.

Fotografievrienden

Dit weekend was mijn vriendin Lobke een weekendje in Rotterdam. Lobke deelt mijn passie voor fotografie. Samen hebben we al honderden fotoprojecten bedacht (en veel flesjes wijn weggetikt). Vanmorgen zijn we naar de Maasvlakte gegaan om uit te waaien en te ontkateren. Het fijne aan een fotografe als vriendin is dat ik mijn camera in volste vertrouwen kan geven om zelf eens gefotografeerd te worden(zie hier en hier). Voor haar geldt overigens hetzelfde. Zij staat normaal achter de lens. Maar Lobke mocht je ooit een carrièremove willen doen? Voor de camera doe je het ook supergoed!

Metropolis

Heerlijk weer, fijne muziek en veel oude bekenden. Gisteren ben ik naar Metropolis geweest. Naast een beetje op de grond hangen en swingen op de muziek, heb ik ook mijn best gedaan om wat foto's te schieten van de muzikanten.



Meer foto's kun je hier bekijken.

Kleine wasjes, grote wasjes

Kleine wasjes, grote wasjes, doe ze in je wasmasjien. Laat maar lekker draaien, steeds meer in die wasmasjien!

Ik ben gek op het fotograferen van wasjes. Als ik een mooi wasje zie en mijn camera bij de hand heb, kan ik mijzelf niet helpen. Er moet een foto gemaakt worden. Het zal wel een voyeuristisch trekje van me zijn. Het liefst heb ik de was namelijk met grote, corrigerende, huidskleurige onderbroeken die zelfs je oma niet draagt. Hieronder de mooiste wasjes van deze week.

Ballotagecommissie

Sinds de dag dat ik fotografeer wil ik al een van mijn foto's laten afdrukken op een groot canvasdoek voor aan de muur. Dat is niet zo eenvoudig als dat het lijkt. Geen enkele foto kwam tot op heden door mijn eigen ballotagecommissie. Er zijn dan ook veel criteria waar de foto aan moet voldoen.

1) De foto moet technisch in orde zijn
2) De foto moet mooi zijn
3) De foto mag niet te persoonlijk zijn; geen bekende mensen in beeld
4) De foto mag niet te kleurrijk zijn; maar ook niet zwart wit
4) De foto moet passen bij de stijl van onze woning en interieur
5) De foto mag niet cliché zijn
6) De foto moet gerelateerd zijn aan een mooie herinnering
7) De foto moet interessant zijn; je moet er vaker naar kunnen kijken
8) De foto moet door mijzelf en Stefan goedgekeurd worden

Afgelopen dinsdag heb ik in Marseille een foto gemaakt die aan alle criteria voldoet. Binnenkort zal deze dus aan onze muur te bewonderen zijn. En last but not least: de poster moet uniek zijn. Dus als jij deze foto ook aan de muur wilt dan moet je toch echt zelf naar Marseille afreizen en de spot proberen te vinden:

Een seconde of 20

Ik had laatst een seconde of 20 om een paar mooie foto's van mijn zusje te maken. De missie is geslaagd. Kijk de foto's kunnen wel beter: scherper op de ogen, wat minder groothoek, nog meer scherpte diepte... maar toch. Het ziet er best mooi uit. De verdiensten daarvoor zijn volledig voor mijn zusje Linda. Want als er iemand is die fotogeniek is, dan is zij het wel. Het vreemde is dat ik al heel wat modellen voor de lens heb gehad en dat ik altijd opzoek ben naar fotogenieke kwaliteiten in mensen, maar van mijn eigen, mooie zusje nog nooit een reportage heb gemaakt. Daar gaat nu verandering in komen. De fotodate is geprikt, dus wordt vervolgd...

Blurb.com

Ik ben verslaafd aan het maken van fotoboeken bij blurb.com. Fijne software, betaalbaar en het ziet er fantastisch uit. Ik ben op dit moment bezig met een 420 pagina tellend groot fotoboek met hard cover. Puur voor mijzelf! Want als de visite toch zo'n dik boek door moet dan kun je maar beter gelijk de vakantiedia's uit de kast halen. Je kunt overigens ook gewoon een klein, dun boekje maken. Hoe dan ook, een echte aanrader. Hieronder wat screenshots van het boek waar ik mee bezig ben (hou ik het toch niet helemaal voor mezelf).

Maar als je moeder het vraagt?

Ik weet nog dat ik stellig met mezelf afsprak om nooit meer een huwelijksreportage te doen, maar ja... als je moeder het vraagt??? Twee weken geleden is mijn moeder getrouwd. Het vastleggen van de dag wilde ik liever niet, maar ik heb wel de huwelijksreportage gedaan. En daar ben ik blij om. Het wat erg leuk om mijn moeder te fotograferen terwijl ze straalt van geluk.

Zomervrienden

Ik ben zo blij dat ik gezellige vrienden heb. Op een zomerse dag als vandaag doe ik namelijk niets liever dan samen relaxen in een stadspark met een wijntje erbij. Vandaag heb ik een aantal van die vrienden op de foto gezet in het Kralingse Bos.

Faillissement

Ruim 5 jaar werk ik met veel plezier als account / projectmanager voor Colloquium . Fijn bedrijf, toffe locatie, geweldig team en gave job. Een dikke maand geleden is het faillissement, redelijk onverwacht, aangekondigd. Een harde klap die veel meer heeft losgemaakt dan ik voor mogelijk hield. Een emotionele tijd waarin op de werkvloer verdriet, verveling, vriendschap en lol hand in hand gaan. Individueel geldt dat je nadenkt over de toekomst. Wat wil ik nu gaan doen? Waar wil ik uiteindelijk naar toe? Wat vind ik belangrijk? Wat kan ik allemaal en wat kan ik niet? Doordat je baan (1 van de zekerheidjes in je leven) wegvalt, neem je de andere zekerheden ook gelijk maar even onder de loep... je sociale omgeving, je fysieke omgeving e.d. Een periode waar je geconfronteerd wordt met allerlei emoties en met je eigen opti- of pessimisme. Gelukkig ben ik tot op heden erg optimistisch en zie ik de toekomst graag tegemoet!

Ondanks mijn superjob bij Colloquium heb ik wel eens gedacht dat het best eens lekker zou zijn om een periode WW te ontvangen en je dagen geheel naar eigen wens in te vullen. Maar dat was slechts een illusie. Vandaag ben ik veel te vroeg thuis en dat vind ik al niet fijn. Laat staan als dit langer zou gaan duren. Gelukkig heb ik goede vooruitzichten en zie ik het niet gebeuren dat die WW-uitkering nodig is. En indien dat toch het geval is? Nou dan begin ik voor mezelf als fotograaf! Hieronder een illustratieve foto (met mobiel genomen) over het onverwachte faillissement van Colloquium.

Lentekriebels

Ontluikende bloemetjes, een voorzichtig zonnetje, vrolijke liedjes op de radio, en een überfijn gevoel in je lijf. Van de lente krijg ik lentekriebels en dat is volop genieten! In de foto die ik afgelopen zondag heb geschoten zie je Amber op zijn Rotterdams genieten van het lentezonnetje.

Het logische vervolg

Wanneer je de zwangerbuikjes van vriendinnen fotografeert dan is het logische vervolg dat je op een dag met je lens boven een klein frummeltje hangt. Gisteren was de vijf dagen oude Niek mijn model. Niek heeft een superleven! Zijn dagen bestaan uit slapen, eten, huilen, poepen, lachen, boeren, groeien en weer slapen. Niek wordt waanzinnig in de watten gelegd met allerlei cadeaus en hij wordt ook nog eens de hele dag geknuffeld! Hieronder een selectie van beelden van een dag uit het heerlijk tevreden leventje van Niek kraakman.

Bolle buikjes volume 2

Afgelopen weekend heb ik voor de 3e keer de zwangerschapsbuik van Esther voor de lens gehad. Voor de gelegenheid had Esther het speciaal laten beschilderen door een zogenaamde ‘belly painter’. Mijn zwangerschapsseries zijn meestal vrij geposeerd. Dit keer wilde ik meer reportageachtig aan de slag. Dus in plaats van aan te sturen ben ik gewoon een dagje opgetrokken met Esther en tussendoor heb ik geprobeerd 'de momenten' in beeld te brengen. Het is een geslaagde serie geworden. Hieronder misschien wel het liefste moment van de dag...



Het weekend voor afgelopen weekend heb ik Mandy met haar buik op de foto gezet. De foto´s deden haar pas beseffen dat ze toch echt wel zichtbaar zwanger is. Hieronder een kleine selectie.

Prinses carnaval?

Gehuld in klompen en een Geert Wilderspruik, liters bier wegtikken om er de volgende morgen niets meer van te herinneren. Tja, van carnaval heb ik nooit zoveel begrepen. Toch wilde ik dit jaar eens aan carnaval snuffelen, proberen er meer begrip voor te krijgen. Daarom zijn we zondag in de auto gestapt op zoek naar een willekeurig, onbekend Brabants plattelandsdorp. Mijn ontdekkingstocht als cultureel antropoloog eindigde in de carnavalsoptocht van het pittoreske Sint Hubert.

Vaders die de zuipkeet van hun dertienjarige kroost op de tractor vooruit sleepten met uit de speakers een hoop hardcoregabberkabaal en alle mannen boven de 11 aan het bier. Echt cultuur! De optocht was relatief groot voor deze kleine gemeenschap, toch wel zo'n 30 praalwagens. Ik vermoed dan ook dat de meeste Sint Huberters aan de optocht deelnamen; want er waren weinig mensen over om aan de zijlijn de optocht aan te moedigen of te bewonderen. Het thema 'anti-rookverbod' was een hot item in de tocht. Heel wat uitlaten waren door middel van papier maché tot sigaret omgetoverd. Er liepen veel kinderen mee in jagersoutfit compleet met jachtgeweer. Of dit nu een geluid tegen of voor de jacht was, is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Het meest voorkomende thema in de tocht was de kredietcrisis. Een mooi thema voor de wat passieve, minder geïnspireerde carnavalsvereniging: “Ook bij ons is dit jaar de recessie toegeslagen dus daarom dit jaar geen praalwagen”.

Carnaval was een mooi experiment. Ik zie mij zelf nog steeds niet snel prinses carnaval worden, maar het had wel iets. Ik zag niet wat de Brabander er in ziet, want wat ik mooi vind is de schaamteloosheid van de mensen en ook wel de troosteloosheid van het feest. De schoonheid van de lelijkheid zeg maar.

Visite

Mijn schoonzusje was hier net om even een kopje koffie te drinken. Voordat ze het wist had ik mijn lens intimiderend dicht op haar gezicht gericht. En voordat ze thuis is, staat het resultaat van mijn ongastvrije gedrag ook nog eens online. Dat kan niet echt leuk zijn voor mijn visite. Gelukkig vind ik het wel erg leuk. Wanneer kom je weer eens langs Sigrid?

IFFR

Dit jaar hebben we eens vrij genomen voor het Filmfestival. Een week lang non stop in de bios. Als we naar alle Aziatische geestenhorrors zouden gaan die Steef op zijn short list had staan zou ik wel totaal verknipt zijn na deze week. Ik had daarentegen zo ongeveer alle Turkse films op mijn shortlist staan die draaien. Stefan heeft niet de ambitie om vloeiend Turks te spreken na afloop van het Festival. We zijn tot een compromis gekomen. Nadat we alle geestenhorrors en Turkse films geschrapt hadden zijn er 19 film overgebleven. Gelukkig kan ik nog wel naar de foto's kijken van ons laatste reisje naar Turkije (Dalyan) van afgelopen september.

St. Danny

Mijn collega Danny 2 loopt al dagen rond met heel kleine oogjes. Bloed, zweet en tranen zitten er in zijn afstudeeropdracht voor de Willem de Koning Academie. Gisteren was het de laatste avond dat er nog kon worden bijgeschaafd aan zijn werk. En oh jee, wat een stress. Afgelopen zomer was Danny mijn engel toen ik voor een opdracht voor het Magazine Lekker Belangrijk 4 uur de tijd had om 4 modellen in 8 shoots in 8 verschillende sferen / omstandigheden te fotograferen. Ik had 4 spreads in het magazine, 8 volledig gevulde pagina’s!!! Danny was erbij: rondsjouwen van de spullen, opbouwen van de sets, broodjes smeren, het meebeoordelen van de histogrammetjes e.d. Voorafgaande aan iedere shoot, maakte ik een paar foto’s om mijn instellingen te testen. Danny stond daarvoor model. Ik kon daarom gisterenavond niet anders dan even bijspringen bij die laatste loodjes. Zojuist kreeg ik te horen dat hij met vlag en wimpel is geslaagd. Ik kon alleen maar aan onderstaande belichtingstestfoto denken (overigens geen goede belichting voor de shoot), met een bizarre lichtinval. St.Danny van harte gefeliciteerd!





Hieronder de spreads voor het magazine. De opdracht was om 4 echte Rotterdamse jongeren in hun echte vrijetijdskleding te fotograferen en in de kleding die zij zouden aantrekken bij een sollicitatie.

Mijn muze 2

We hebben een Lada Niva 4x4 gekocht! En ja het is mijn cassiskleurige surrogaatbaby. Dat kan ook niet anders want je moet zielsveel van Lada Niva houden om hem zijn beperkingen te vergeven. Het is de meest 'kale' auto die je nieuw kan kopen. Niks geen stuurbekrachting, ABS, rembekrachting, airbags, centrale deurvergrendeling, elektrisch bedienbare ramen, verwarmbare buitenspiegels, of ondefinieerbare knopjes (wel extra asbakken). Het volume van de muziek moet op standje 34 zodat je het geluid van de motor enigszins overstemd, je moet je heel goed vasthouden om bij een drempel niet tegen het plafond te zitten en harder rijden dan 130 kan je echt vergeten. Dan hebben we nog niet eens gesproken over zijn alcoholische trekjes en de veel te kleine tank (om de 200 km moet je hem volgooien). Maar Lada Niva is wel heel schattig, mooi, eigenwijs, charmant en weet je helemaal in te pakken. Bij 9 graden onder Celsius is onze Russische rakker ook loyaal genoeg om zonder enig opstartprobleem weg te tuffen. Lada, mijn baby, is mijn tweede favoriete model. Sorry Els!

Mijn muze 1

Toen mijn goede vriendinnetje Els vertelde dat ze een jaar door Australië zou gaan reizen was ik blij voor haar, maar ik moest ook een traantje wegpinken. Niet alleen omdat ik haar erg zou gaan missen en gearrangeerde Skype telefoonafspraken best lastig zijn, maar ook omdat ze mijn favoriete model is. De laatste keer dat ik haar op de gevoelige plaat heb vastgelegd hebben we er gelijk een gezellig weekendje Antwerpen van gemaakt. Els heeft haar reis na 4 maanden afgebroken. Ondanks dat ik de situatie heel rot vind, ben ik, als ik heel, heel, heel eerlijk ben wel blij dat ze binnenkort weer voor mijn lens verschijnt (ohw wist je dat nog niet Els?). Hieronder een van de mooiste beelden van onze laatste shoot.

King Kong Klub

Met veel plezier heb ik twee dagen voor de jaarwisseling Blondie, Lady, Arty en Papa Kong van de King Kong Club gefotografeerd. Na een bandwissel had de band nieuwe promofoto's nodig. Aangezien de King Kong Klub goed aan de weg aan het timmeren is hebben we maar gelijk 4 verschillende shoots gedaan. Voorlopig hebben ze genoeg materiaal. En dat is dan weer jammer, want het was gezellig genoeg om het snel nog eens dunnetjes over te willen doen.

shoot 1 ~ in de stijl van Kraftwerk
shoot 2 ~ sanitaire rock'n roll
shoot 3 ~ energie op de tennisbaan
shoot 4 ~ familie Kong in de seventies

Zaterdagavond of zondagochtend?

Het loont om op zaterdagavond rustig aan te doen. Even niet naar een feestje en geen alcoholische consumpties. Gewoon vroeg onder de veren met een goed boek. Want wat misschien nog wel fijner is dan een goed feestje op zaterdag is een vroege zondagse strandwandeling. Als het mogelijk is staat de wekker zondag om 7:00 uur, om vervolgens goed ingepakt naar De Maasvlakte, Oostvoorne of Rockanje te vertrekken. Even die wind door je haren geeft genoeg energie om er weer een week tegenaan te gaan. Aan de andere kant is een strandwandeling ook de beste remedie tegen de gevolgen van een wilde zaterdagnacht... maar zet dan wel de wekker iets later. Hieronder wat foto's van mijn zondagochtend(en soms middag-)wandelingen.