Het logische vervolg

Wanneer je de zwangerbuikjes van vriendinnen fotografeert dan is het logische vervolg dat je op een dag met je lens boven een klein frummeltje hangt. Gisteren was de vijf dagen oude Niek mijn model. Niek heeft een superleven! Zijn dagen bestaan uit slapen, eten, huilen, poepen, lachen, boeren, groeien en weer slapen. Niek wordt waanzinnig in de watten gelegd met allerlei cadeaus en hij wordt ook nog eens de hele dag geknuffeld! Hieronder een selectie van beelden van een dag uit het heerlijk tevreden leventje van Niek kraakman.

Bolle buikjes volume 2

Afgelopen weekend heb ik voor de 3e keer de zwangerschapsbuik van Esther voor de lens gehad. Voor de gelegenheid had Esther het speciaal laten beschilderen door een zogenaamde ‘belly painter’. Mijn zwangerschapsseries zijn meestal vrij geposeerd. Dit keer wilde ik meer reportageachtig aan de slag. Dus in plaats van aan te sturen ben ik gewoon een dagje opgetrokken met Esther en tussendoor heb ik geprobeerd 'de momenten' in beeld te brengen. Het is een geslaagde serie geworden. Hieronder misschien wel het liefste moment van de dag...



Het weekend voor afgelopen weekend heb ik Mandy met haar buik op de foto gezet. De foto´s deden haar pas beseffen dat ze toch echt wel zichtbaar zwanger is. Hieronder een kleine selectie.

Prinses carnaval?

Gehuld in klompen en een Geert Wilderspruik, liters bier wegtikken om er de volgende morgen niets meer van te herinneren. Tja, van carnaval heb ik nooit zoveel begrepen. Toch wilde ik dit jaar eens aan carnaval snuffelen, proberen er meer begrip voor te krijgen. Daarom zijn we zondag in de auto gestapt op zoek naar een willekeurig, onbekend Brabants plattelandsdorp. Mijn ontdekkingstocht als cultureel antropoloog eindigde in de carnavalsoptocht van het pittoreske Sint Hubert.

Vaders die de zuipkeet van hun dertienjarige kroost op de tractor vooruit sleepten met uit de speakers een hoop hardcoregabberkabaal en alle mannen boven de 11 aan het bier. Echt cultuur! De optocht was relatief groot voor deze kleine gemeenschap, toch wel zo'n 30 praalwagens. Ik vermoed dan ook dat de meeste Sint Huberters aan de optocht deelnamen; want er waren weinig mensen over om aan de zijlijn de optocht aan te moedigen of te bewonderen. Het thema 'anti-rookverbod' was een hot item in de tocht. Heel wat uitlaten waren door middel van papier maché tot sigaret omgetoverd. Er liepen veel kinderen mee in jagersoutfit compleet met jachtgeweer. Of dit nu een geluid tegen of voor de jacht was, is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Het meest voorkomende thema in de tocht was de kredietcrisis. Een mooi thema voor de wat passieve, minder geïnspireerde carnavalsvereniging: “Ook bij ons is dit jaar de recessie toegeslagen dus daarom dit jaar geen praalwagen”.

Carnaval was een mooi experiment. Ik zie mij zelf nog steeds niet snel prinses carnaval worden, maar het had wel iets. Ik zag niet wat de Brabander er in ziet, want wat ik mooi vind is de schaamteloosheid van de mensen en ook wel de troosteloosheid van het feest. De schoonheid van de lelijkheid zeg maar.

Visite

Mijn schoonzusje was hier net om even een kopje koffie te drinken. Voordat ze het wist had ik mijn lens intimiderend dicht op haar gezicht gericht. En voordat ze thuis is, staat het resultaat van mijn ongastvrije gedrag ook nog eens online. Dat kan niet echt leuk zijn voor mijn visite. Gelukkig vind ik het wel erg leuk. Wanneer kom je weer eens langs Sigrid?

IFFR

Dit jaar hebben we eens vrij genomen voor het Filmfestival. Een week lang non stop in de bios. Als we naar alle Aziatische geestenhorrors zouden gaan die Steef op zijn short list had staan zou ik wel totaal verknipt zijn na deze week. Ik had daarentegen zo ongeveer alle Turkse films op mijn shortlist staan die draaien. Stefan heeft niet de ambitie om vloeiend Turks te spreken na afloop van het Festival. We zijn tot een compromis gekomen. Nadat we alle geestenhorrors en Turkse films geschrapt hadden zijn er 19 film overgebleven. Gelukkig kan ik nog wel naar de foto's kijken van ons laatste reisje naar Turkije (Dalyan) van afgelopen september.

St. Danny

Mijn collega Danny 2 loopt al dagen rond met heel kleine oogjes. Bloed, zweet en tranen zitten er in zijn afstudeeropdracht voor de Willem de Koning Academie. Gisteren was het de laatste avond dat er nog kon worden bijgeschaafd aan zijn werk. En oh jee, wat een stress. Afgelopen zomer was Danny mijn engel toen ik voor een opdracht voor het Magazine Lekker Belangrijk 4 uur de tijd had om 4 modellen in 8 shoots in 8 verschillende sferen / omstandigheden te fotograferen. Ik had 4 spreads in het magazine, 8 volledig gevulde pagina’s!!! Danny was erbij: rondsjouwen van de spullen, opbouwen van de sets, broodjes smeren, het meebeoordelen van de histogrammetjes e.d. Voorafgaande aan iedere shoot, maakte ik een paar foto’s om mijn instellingen te testen. Danny stond daarvoor model. Ik kon daarom gisterenavond niet anders dan even bijspringen bij die laatste loodjes. Zojuist kreeg ik te horen dat hij met vlag en wimpel is geslaagd. Ik kon alleen maar aan onderstaande belichtingstestfoto denken (overigens geen goede belichting voor de shoot), met een bizarre lichtinval. St.Danny van harte gefeliciteerd!





Hieronder de spreads voor het magazine. De opdracht was om 4 echte Rotterdamse jongeren in hun echte vrijetijdskleding te fotograferen en in de kleding die zij zouden aantrekken bij een sollicitatie.

Mijn muze 2

We hebben een Lada Niva 4x4 gekocht! En ja het is mijn cassiskleurige surrogaatbaby. Dat kan ook niet anders want je moet zielsveel van Lada Niva houden om hem zijn beperkingen te vergeven. Het is de meest 'kale' auto die je nieuw kan kopen. Niks geen stuurbekrachting, ABS, rembekrachting, airbags, centrale deurvergrendeling, elektrisch bedienbare ramen, verwarmbare buitenspiegels, of ondefinieerbare knopjes (wel extra asbakken). Het volume van de muziek moet op standje 34 zodat je het geluid van de motor enigszins overstemd, je moet je heel goed vasthouden om bij een drempel niet tegen het plafond te zitten en harder rijden dan 130 kan je echt vergeten. Dan hebben we nog niet eens gesproken over zijn alcoholische trekjes en de veel te kleine tank (om de 200 km moet je hem volgooien). Maar Lada Niva is wel heel schattig, mooi, eigenwijs, charmant en weet je helemaal in te pakken. Bij 9 graden onder Celsius is onze Russische rakker ook loyaal genoeg om zonder enig opstartprobleem weg te tuffen. Lada, mijn baby, is mijn tweede favoriete model. Sorry Els!

Mijn muze 1

Toen mijn goede vriendinnetje Els vertelde dat ze een jaar door Australië zou gaan reizen was ik blij voor haar, maar ik moest ook een traantje wegpinken. Niet alleen omdat ik haar erg zou gaan missen en gearrangeerde Skype telefoonafspraken best lastig zijn, maar ook omdat ze mijn favoriete model is. De laatste keer dat ik haar op de gevoelige plaat heb vastgelegd hebben we er gelijk een gezellig weekendje Antwerpen van gemaakt. Els heeft haar reis na 4 maanden afgebroken. Ondanks dat ik de situatie heel rot vind, ben ik, als ik heel, heel, heel eerlijk ben wel blij dat ze binnenkort weer voor mijn lens verschijnt (ohw wist je dat nog niet Els?). Hieronder een van de mooiste beelden van onze laatste shoot.

King Kong Klub

Met veel plezier heb ik twee dagen voor de jaarwisseling Blondie, Lady, Arty en Papa Kong van de King Kong Club gefotografeerd. Na een bandwissel had de band nieuwe promofoto's nodig. Aangezien de King Kong Klub goed aan de weg aan het timmeren is hebben we maar gelijk 4 verschillende shoots gedaan. Voorlopig hebben ze genoeg materiaal. En dat is dan weer jammer, want het was gezellig genoeg om het snel nog eens dunnetjes over te willen doen.

shoot 1 ~ in de stijl van Kraftwerk
shoot 2 ~ sanitaire rock'n roll
shoot 3 ~ energie op de tennisbaan
shoot 4 ~ familie Kong in de seventies

Zaterdagavond of zondagochtend?

Het loont om op zaterdagavond rustig aan te doen. Even niet naar een feestje en geen alcoholische consumpties. Gewoon vroeg onder de veren met een goed boek. Want wat misschien nog wel fijner is dan een goed feestje op zaterdag is een vroege zondagse strandwandeling. Als het mogelijk is staat de wekker zondag om 7:00 uur, om vervolgens goed ingepakt naar De Maasvlakte, Oostvoorne of Rockanje te vertrekken. Even die wind door je haren geeft genoeg energie om er weer een week tegenaan te gaan. Aan de andere kant is een strandwandeling ook de beste remedie tegen de gevolgen van een wilde zaterdagnacht... maar zet dan wel de wekker iets later. Hieronder wat foto's van mijn zondagochtend(en soms middag-)wandelingen.